Manastir svete Melanije Rimljanke u Zrenjaninu
Na molbu episkopa Banatske eparhije dr Georgija Letića (Bečej, 1872 – Petrovgrad, 1935), arhitekta Đorđe Tabaković (Arad, 1897 – Novi Sad, 1971) je izradio projekat manjeg manastirskog kompleksa. Ovaj ženski manastir je episkop kao svoju zadužbinu posvetio Svetoj Melaniji Rimljanki u spomen na svoju majku. Radovi na podizanju manastira završeni su 1939. godine. Georgije, ipak, nije doživeo završetak svoje zadužbine, jer je preminuo kada je izgradnja tek započeta.
Đorđe Tabaković je bio eparhijski arhitekta. Za Srpsku pravoslavnu crkvu projektovao je nekoliko veoma značajnih seoskih crkava i kapela po Bačkoj i Banatu. Početkom četvrte decenije izradio je planove za dve crkve na području Bačke — u Mošorinu i Horgošu, dok su ostali hramovi, nastali u periodu 1934—1937. podizani za novoizgrađena naselja u Banatu — crkve u Stajićevu, Vojvodi Stepi, Banatskom Aleksandrovcu i Ruskom Selu. Poseban hram projektuje za Petrovgradski manastir svete Melanije Rimljanke 1935. godine.
Kompleks ženskog manastira, koji je podignut na periferiji grada, sastojao se od manje crkve osnove sažetog upisanog krsta, sa trostranom apsidom na istoku i osmougaonom kupolom sa po dva izdužena prozorska otvora na svakoj strani. Kupola i krovići apside pokriveni su ćeramidom. Uz kupolu su smešteni masivni pilastri sa zasebnim krovovima takođe pokriveni ćeramidom. Pored crkve je sa severne strane dograđen manastirski deo, u obliku ćiriličnog slova Г, sa kulom zvonikom i dvovodnom krovnom konstrukcijom. Deo predviđen za smeštaj monahinja je imao četiri kelije, trpezariju na severnoj strani i kuhinju sa pomoćnim priostorijama. Duž zapadne strane je komunikacioni hodnik koji je vodi do crkve. Arhitektura je svedena – ravne malterisane površine nemaju dekoracije osim u delu potkrovnog venca.
Tokom 1986. godine, po projektu arh. Predraga Ristića (Beograd, 1931 — Beograd, 2019), Tabakovićevog nećaka, uz postojeće objekte dograđen je južni krak sa svečanom dvoranom, prostorima za vladiku i velikom kuhinjom sa kelijama, čime je zatvorena struktura manastirskog kompleksa. Tom prilikom proširena je i manastirska crkva dodavanjem prostora za proskomidiju i đakonikon. Uz zapadni deo hrama, takođe po projektima arh. Ristića, 2011. godine je dodata priprata, koja je izvedena u skladu sa nasleđenom arhitekturom. Intervencije su skladno izvedene i u saglasju sa Tabakovićevom idejom.
.
Bojan Kojičić, istoričar umetnosti
Izvori: V. Mitrović, Arhitekta Đorđe Tabaković, Novi Sad 2005.